Blog Californie, 11 t/m 22 februari

11 februari 

Het sneeuwt in Amsterdam en het is koud als iedereen zich verzamelt op Schiphol. Inchecken, bagage afleveren, douane, security en dan zit je ruim 3 uur later in het vliegtuig te wachten totdat deze ijsvrij gemaakt kan worden. Ruim 2 uur later gaan we schoon uit een wit Nederland weg voor een vlucht van ruim 10 uur naar San Francisco.

We vliegen met de Dreamliner. Lekker comfortabel wapperen we met ruim 900 km/uur op zo'n 10 km hoogte over de wolken, onbewoonde ijsvlaktes en in de middag zien we onze eindbestemming liggen als het vliegtuig een scherpe draai over de baai maakt. 9 uur tijdverschil. Voor ons gevoel is het laat in de avond, maar geen bed voorlopig. Via een mooie route zien we al veel van de oude stad.

Op Facebook Trekker Reizen zie je een aantal foto's. Het hotel ligt hemelsbreed dichtbij het water, maar lopend nog een uurtje van Fisherman's Warf. Wel goed om even de benen te strekken en de gebouwen van dichtbij te bekijken. Het restaurant ruiken we al op afstand, want hier wordt vers zuurdesembrood gebakken, een specialiteit van deze stad waarbij het brood wordt uitgehold en gevuld met vissoep. Natuurlijk staat dit op ons menu en even later genieten we.

Morgen de bak in en de Golden Gate over. Voor nu zeggen we: welterusten. 

12 Februari 

Escape from Alcatraz 

Wat een koude nacht in San Francisco. Eerst om 1 uur wakker, toen om 4 uur en vervolgens om half 6 de strijd aangegaan met de douchekraan. Dat is hier een drama, trekken, draaien en op de knieën haren wassen. Om 7 uur naar de IHOP voor een echt Amerikaans ontbijt en daarna met de taxi naar de Pier op Fisherman's Warf.

Daar verder met de boot de bak in, ofwel naar de wereldberoemde gevangenis Alcatraz. Het uitzicht op de skyline van San Francisco is geweldig. We hebben het getroffen met het weer en genieten in de zon. Alcatraz heeft flink geïnvesteerd en met een audiotoer waan je je tussen de gevangenen. De cellen zijn klein, 3 bij 1,5 bij 3, en sober. Schilderijen mochten niet, tenzij je toestemming had. In de shop signeert een oud-gevangene, inmate genoemd, zijn boek. Braaf zet hij nu bij ieder exemplaar een streepje, iets wat hij vroeger niet gedaan zou hebben. Na dit bezoek is het genieten op Pier 39. Zeehonden kijken, lunchen, schoenen kopen voor Arjen en snel naar het hotel om alle koffers in te laden en de mensen op te halen. 

Onze chauffeur manoeuvreert de lange bus met handigheid door de stad en deinst er niet voor terug door de smalle poort van Chinatown te rijden. 80.000 mensen wonen hier opeengepakt. Winkeltje onder en restaurantjes erboven. Het is druk op zondag en de straten zijn kleurrijk versierd. Een stukje verder rijden ze zo Little Italy binnen waar de Italiaanse emigranten zich hebben gevestigd. Via de kronkelende steile Lombard Street rijden we door naar de Golden Gate Bridge. Het is zonnig en lekker warm als we over de 2700 m, daarmee de langste hangbrug ter wereld, wandelen. Wat een ervaringen! 

Morgen beginnen we met een rondleiding bij een snoepfabriek en morgenmiddag bij een loonwerker. Voorlopig hebben we even genoeg stad(sverkeer) gehad

13 Februari 

 

Jelly Belly Bean Factory is ons startpunt vandaag, een enorme snoepfabriek met meerdere vestigingen en nog steeds een familiebedrijf met Duitse oorsprong. Binnen worden we ontvangen in een enorme snoepwinkel. De rondleiding kan iedereen op zijn eigen tempo doen en we nemen de tijd om dit indrukwekkende proces in ons op te nemen. Van maiszetmeel, rietsuikersiroop wordt de zachte kern gemaakt waaraan verschillende smaken en kleuren worden toegevoegd. Het duurt 2 weken voordat het snoepje klaar is en in de droogruimte is dan ook een capaciteit van 2 miljoen snoepjes. In de winkel proeven en shoppen we flink. Je hebt zelfs smaken als stinkende sokken, rotte eieren en melk. Wij houden het bij de goede smaken en smikkelen er in de bus flink op los als we onderweg zijn naar Oakdale om de kaasmakerij van familie Bulk te bezoeken. Lenneke en Wouter vertellen hoe ze in 1983 zijn begonnen met kaasmaken. Oorspronkelijk wilden ze een amandelboomgaard starten, maar daarvoor hadden ze niet het benodigde kapitaal. Hun start is allesbehalve makkelijk gegaan vertellen ze openhartig. Maar met goede moed en hard werken hebben ze nu een mooi restaurant, annex kaasmakerij en winkel opgebouwd aan een van de drie toegangswegen naar het Yosemite park. 

Aan het eind van de middag komen we, na een omweg omdat de weg is overstroomd, aan bij Wiebren Jonkman. Van verre zien we een scala aan machines strak op een rij staan. Wiebren vertelt hoe hij 13 jaar geleden naar Amerika is gegaan om een jaar hier te werken. Maar toen ontmoette hij zijn vriendin en werden de plannen iets anders en werd hij bedrijfsleider op een melkveebedrijf. Dat heeft hij niet lang gedaan, want 11 jaar geleden is hij begonnen met zijn loonbedrijf met een hakselaar en een paar trucks. En inmiddels zijn dat 3 Krone hakselaars, 10 trucks (Kenworth), 18 trekkers (Case), 4 mesttanks (Nuhn), een zelfdrijvende mestpomp (Nuhn) en 4 zelfrijdende maaiers (3 zwad en 1 BigM). Nog geen jaar geleden heeft hij het naburige melkveebedrijf erbij gekocht met ca 1.000 Jerseys die 2 keer per dag worden gemolken met gemiddeld 30 liter met 5% vet en 4% eiwit. Het is al laat wanneer we samen met Wiebren een hapje gaan eten en nog later wanneer we in ons hotel aankomen. Daar schraapt de bus flink over de grond en even later zit die helemaal vast. Met een groep technische mensen, en die hebben we in deze groep!, proberen we de bus los te krijgen, maar het mag niet baten. Verslagen gaan we naar onze kamer, maar 'verheugen' ons morgenvroeg op een stukje heavy duty tow truck werk.

Wordt vervolgd.....

 

14 Februari 

Valentijn in Amerika

Onze bus zit muurvast, hadden we gisteren geconstateerd. Om 7 uur wachten we op de sleepwagen. Normaal zien we de ellende op de TV, nu staan we te kijken hoe onze bus wordt bevrijd van het asfalt.

Het is Valentijnsdag vandaag. Dat gaat ons niet ongemerkt voorbij. Op iedere straathoek wit-rode knuffelbeertjes, hartjes en veel (plastic) bloemen en niet te vergeten alle zoetigheden in hartvorm. We rijden door de bergen langs de kolkende Merced rivier richting Yosemite National Park. Het drukstbezochte park van Amerika waar jaarlijks ruim 2 miljoen mensen komen. Vandaag is het rustig. Door de regen en sneeuwstormen van afgelopen wegen zijn veel wegen in het park afgesloten, maar de watervallen zijn daardoor des te indrukwekkender

We wandelen naar de Bridalveil waterval en laten ons natregenen om de beste foto's te maken. Daarna een stop voor een mooi uitzicht op El Capitan. Het is genieten van de uitzichten en natuur vandaag. Morgen gaan we naar de beurs in Tulare. De weerberichten geven aan dat het lekker warm wordt. Daarna regen wat zeker voor de 'op springen staande' dam in het noorden niet gunstig is. Het nieuws heeft zelfs Trump even naar de achtergrond geschoven en het is ook niet niets dat ruim 200.000 mensen hiervoor zijn geëvacueerd. 

Tot morgen. 

 

15 Februari 

 

De beurs

Vroeg vertrekken we richting Tulare. Jaarlijks wordt daar de World Ag-Expo gehouden. Onderweg de nodige files, maar een nieuwe 5 baans weg is in aanleg. Van verre zien we de beurs liggen door de vele ballonnen die hoog boven het terrein zweven. Op het vliegveld komen diverse bezoekers aanvliegen. We beginnen met een kop heerlijke koffie bij Trioliet die met een paar grote voermengwagens aanwezig is. Daar horen we iemand Nederlands spreken met een overduidelijk bekend accent. Het is Dirk, melkveehouder uit Canada die van oorsprong uit Zwolle komt en ook nog vriend met mij blijkt te zijn op Facebook. Wat een kleine wereld! 

Tja, dan maar ergens op de beurs beginnen. Bekende machines en trekkers, maar vooral ook onbekend materiaal trekt de aandacht. Notenschudders, notenzuigers, notenvegers, notensorteerders. notentransportwagens en notentrekkers. Het lijken machines waar ze zo een tornado mee kunt najagen. En dan veel op het gebied van water. Bronnen worden nu tot zo'n 400 m diepte geslagen om maar aan water te komen. Dit jaar hebben ze er, sinds 1997, genoeg van. Ze zijn er blij mee. En wij zijn blij met het heerlijke zonnetje en 24 graden. Doen we het voor! Terwijl Arend Jan foto's schiet, kom ik aan de praat met wat mannen die vragen waar we vandaan komen. Een half uur later en een paar kaartjes rijker moeten we toch nog haasten vandaag om onze afspraken te halen. Het lukt allemaal en met een verbrand gezicht stappen we de bus weer in. Vanavond dineren we bij Harris farms. Een van de grootste feedlots van Amerika. Genieten van een joekel van een biefstuk in hun eigen restaurant samen met een flinke pul bier, Harris bier. Alles in de verre omtrek is Harris, het hotel, restaurant, tankstation, boerderijen, mengvoederfabriek, vliegveld en ga zo maar door. Harris... we valllen ermee in slaap......

16 Februari 

 

 

17 Februari 

Gisteravond was het niet vroeg toen we de hotelkamer, alias bar, verlieten. Leuke verhalen komen vanzelf met bier, wijn en Belgen & Canadezen. 

We beginnen vandaag extra vroeg om het loonbedrijf van Willem Veenhoven ook nog te kunnen bekijken. Een knap uurtje sturen en we komen aan bij een schitterend huis met daarachter keurige schuren. Een stoere hond komt op 3 poten aangelopen en verliest Willem geen moment uit het oog. We horen hoe hij ooit in de kroeg het idee heeft opgevat om Nederland te verlaten. Samen met een vriend is hij begonnen in Texas en heeft daarna door Amerika getrokken. Daarna weer terug naar NL, maar de USA bleef prikkelen en een jaar later, met een adres waar hij kon werken op zak, is hij voorgoed naar Amerika gegaan. Openhartig vertelt hij over het werk, de kosten, de middelen die hier nog gebruikt mogen worden etc.. Zijn werkgebied ligt in een staal van 100 km waarin zijn 8 klanten zich bevinden. Hij hakselt mais, graan en luzerne met 3 Krone hakselaars. Daarnaast heeft hij nog zo'n 32 ha pistachenoten waarvan hij de oogst uitbesteedt. 

Later in de ochtend bezoeken we Allied Potato. Een bedrijf met zo'n 5500 ha in verschillende staten waar aardappels (voor chips en pootgoed), kersen, wortels, tarwe (alleen voor organische stof) worden verbouwd. Na de wortels wordt tarwe gezaaid wat ondergeploegd wordt. Het oogsten daarvan is te duur en ze willen de organische stof voor de bodem behouden. Water is een grote uitdaging hier. Ze hebben enkele jaren geleden 3 bronnen geslagen en hebben daarnaast licentie om van de staat water te gebruiken tegen betaling. Het hele jaar door wordt er gewerkt op het bedrijf. Een half jaar zijn ze bezig met de oogst en daarna een half jaar met poten/zaaien. De rotatie is wortels, wortels, graan in jaar 1 en aardappels in jaar 2. Ze gebruiken geen Nederlandse rassen omdat men hier witte chips/aardappels wil. Er wordt niet  verbouwd zonder contract. De lonen zijn hier de laatste jaren dusdanig gestegen dat er steeds meer wordt gemechaniseerd. Voor dit jaar zijn 2 airseps van Grimme aangeschaft. Per machine scheelt dit 4 werknemers, ofwel zo'n 15 euro per persoon per uur. De aardappels worden in Californië niet opgeslagen. Daarvoor is het in de zomer te heet met ruim 40 graden. Alles wordt groen geoogst en is binnen 24 uur bij de fabriek. Alleen het pootgoed wordt opgeslagen en komt vlak voor het poten naar Californië. We willen nog kijken bij de machines, maar helaas is de weg afgezet vanwege overstroming. Tijd om door te reizen richting Death Valley. Het weer wordt slechter en in de bergen zien we een vrachtwagen die van de weg is geblazen. We passeren de Mojave woestijn waar het water nu kolkend langs de wegen stroomt. Het is een vreemde wereld. Morgen eerst maar eens kijken welke wegen in de Death Valley open zijn en welke niet. In ieder geval zullen we de picknick maar annuleren....

 

 

18 Februari 

Het regent en waait hard als we de Death Valley in rijden. Hoe tegenstrijdig kan het zijn? Gemiddeld valt hier in 5-10 dagen 50 mm. Toch heeft dit ook wel weer iets. Modderstromen waar we doorheen moeten, opspattend water van andere auto's en even later zitten we letterlijk in de wolken. Berg over en het zicht komt langzaam terug. We kijken over een enorme vlakte waar nu water in staat. De randen zijn nog wit uitgeslagen van het zout. De regen weerhoudt ons er niet van om een flinke wandeling door de zandduinen te maken. Weer zo'n stukje bijzondere natuur in dit 225 km2 grote park waar ooit volop borax werd gewonnen dat door 20 ezels voor twee karren werd vervoerd en verder per trein totdat het transport te duur werd. De restanten van de wasinstallatie, oude stoommachine en ezelkarren staan op de heuvel. Dapper lopen we ernaar toe en trotseren een waterstroom. Sommigen proberen natte voeten te voorkomen en kiezen een eigen weg. Gevolg natte voeten en tot aan de enkels weggezakt in de sompige bodem. Gaandeweg klaart het op als we richting Badwater rijden. Met ruim 85 m onder zeeniveau het laagste punt van Amerika. Hier komt het grondwater omhoog en neemt zout mee van uit de bodem. Dit geeft de mooiste zoutkristallen. Als we naar het Zabriskie uitzicht rijden breekt de zon door en genieten we van de schitterende kleuren van de bergen. Het kon niet mooier!

In het donker komen we aan bij Las Vegas. Even op de foto voor 50 dollar en een ritje over de Strip waar iedereen ogen tekort komt. Amai klinkt regelmatig door de bus. Het ene casino heeft nog bekendere gasten, nog meer flikkerende reclame, nog meer hotelkamers etc dan het andere. En dan passeren de wedding chapels. Daar waar diverse Elvissen verliefde mensen trouwen. Het is druk op de zaterdagavond, mede doordat het dit weekend President's weekend is. We checken in, doen ons tegoed aan een overvloedig buffet en verkennen het oude gedeelte van Las Vegas, Fremont. Mensen sjezen hoog boven ons langs een kabelbaan en daarboven een enorme lichtshow op muziek van bekende artiesten. Om ons heen krioelt het van de mensen, gokkasten overal en op diverse plaatsen treden goede bands op. Genieten. Vooral als we even later in een rustig biercafe zitten waar we elkaar weer kunnen verstaan. Na een biertje gaan we de drukte weer in en trekken ons terug in onze hotelkamer waar we met een deel van de groep nog een afzakkertje nemen onder het genot van de muziek vanaf Fremont Street en flikkende lampen. En daarmee vallen we in een diepe slaap.

 

19 Februari 

Hier houdt het nooit op. Als wij gaan ontbijten zijn er nog die alweer of nog steeds gokken. Ook de bedelaars zijn er nog steeds. Snel wat eten, want vandaag staat een flinke rit voor de boeg van ruim 400 km naar de Grand Canyon. We moeten op tijd op de luchthaven zijn voor de vlucht. We verlaten de stad, kijken nog een keer achterom naar de enorme gebouwen die er, vergeleken bij gisterenavond, doods bij staan. 

Een uurtje later doemt een enorm stuwmeer op, Lake Mead, gevormd door de Hoover Dam. Vanaf de nieuwe brug kijken we in een zeer diepe kloof en aan de andere kant op de dam. We rijden een enorme vlakte op en zien boven de bergen een grauwe deken van wolken, dat belooft niet veel goeds en na een telefoontje krijgen we de bevestiging, alle helicoptervluchten zijn voor vandaag geannuleerd. We nemen even de bekende Route 66 om een stop te maken en regelen dat we alsnog morgen kunnen vliegen. Nu hopen op beter weer. Aangekomen in Grand Canyon begint het te sneeuwen. Erg jammer, want het zicht is minimaal. Als er een straaltje zon doorbreekt is te zien hoe indrukwekkend de Colorado rivier hier in miljoenen jaren een kloof van 1,6 km diepte heeft uitgesleten. Onze lodges (hotelkamers) zijn van alle gemakken voorzien en terwijl onze kamer wordt omgebouwd tot 'café Trekker Reizen' voor vanavond, wordt er een heerlijke kop verse koffie geserveerd. Fingers crossed voor beter weer morgen en dan zullen we jullie laten meegenieten van opnieuw een geweldig stukje natuurschoon.

Amerika 20-2

04.50 uur. De wekker gaat. Buiten is het donker. We kunnen een paar sterren zien, dus een kleine kans op een mooie zonsopkomst. Nog voor de klok van 6 staat het grootste deel buiten. De een meer wakker dan de ander stappen we de shuttle bus in. We gaan naar het verste punt Yaki. Aangekomen is het nog steeds donker en koud, maar dan..... komt de zon op in slechts 3 minuten en krijgen we een onbeschrijflijk mooi beeld van de gouden gloed in de Grand Canyon. Adembenemend en niet voor te stellen. De camera's flitsen aan een stuk door. Na een half uur verdwijnt de zon achter de wolken. Tijd om terug te gaan en met onze eigen bus naar Desert View te rijden. Ook hier weer een onbeschrijflijk uitzicht. Geniet van de foto's, die zeggen meer dan mijn tekst.

Gisteren waren alle helicoptervlluchten geannuleerd en we hebben het nog voor elkaar weten te krijgen dat we vanmiddag kunnen. De eerste 2 heli's zijn weg en een ander deel van de groep zit al in de heli om te vertrekken, maar dan betrekt het weer en komt een dik wolkendek opzetten. Helaas is deze in de canyon gezakt waardoor er geen zicht meer is en moet iedereen weer uitstappen. Heel erg jammer dat zij niet hebben kunnen genieten van deze vlucht, maar we moeten verder naar Las Vegas. We verleggen onze route en pakken de legendarische Route 66 om zo meer van Amerika te kunnen laten zien. Het spreekt tot de verbeelding als we de vlaktes en oude auto's, die je ziet in de tekenfilm Cars, passeren. Route 66 is ruim 2400 mijl en loopt van Oost naar West, van Chicago naar Santa Monica. De natuur is opnieuw schitterend, amai.

Van de rust rijden we de drukte van Las Vegas in. Onze laatste nacht in Amerika.

Posted in BLOGS.